سبک معماری فولدینگ

ترکیب  لایه های تو در تو

فولدینگ یکی از سبک های معماری است که از ترکیب لایه های و ادغام اجزای معماری باهم در حالت های تو در تو به وجود می آید  . در این سبک، برتریِ متغیرها معیار نبوده؛ بلکه به جای قضاوت، سعی در پذیریش عناصرموجود و ادراک تفاوت هایشان است به گونه ای که هم این باشد و هم آن؛  در این اندیشه، با جهان هایی موازی، منحصر به فرد و هم ارزش سر و کار داریم. به همین دلیل است که در معماری فولدینگ، عمودی گرایی جای خود را به افقی گرایی می دهدجهان فولدینگ، جهانی همگن و خاکستری شده از سپیدی و سیاهی ها نیست؛ بلکه جهانی است خال خالی، تو در تو و لایه به لایه و در عینِ حال بدون تبعیض؛

01

معماری فولدینگ یکی از سبک های مطرح معماری در دهه ی پایانی قرن بیستم بود. فلسفه ی فولدینگ برای نخستین بار توسط فیلسوف فقید فرانسوی، ژیل دلوز مطرح شد. وی هم چون ژاک دریدا از جمله فلاسفه ی مکتب پساساختارگرایایی به شمار می آید که پایه ی اندیشه ی خویش را بر زیر پرسش بردن بینش مدرن و مکتب ساختارگرایی قرار دادند.

فلسفه ی فولدینگ منطق ارسطویی را نیز به پرسش می گیرد. از دیدِ این فلسفه، هیچ برتری ای در جهان وجود ندارد. زیربنا و روبنا وجود ندارد. فولدینگ به دنبال تعدد است و می خواهد سلسله مراتب و دوگانگی ها را از بین بردارد.

فولد یعنی چین و لایه یعنی لایه لایه های هزارتو، یعنی هر لایه در کنار لایه ی دیگر، همه چیز در کنار هم است، هیچ اندیشه ای بر دیگری ارجحیت ندارد، تفسیری بالاتر و فراتر از دیگری نیست، همه چیز افقی است. به عبارت دیگر فولدینگ می خواهد منطق دوارزشی را دیکانستراکت کند و کثرت و تباین را جایگزین آن کند. فولدینگ هم مانند دیکانستراکشن در پی از بین بردن مبناهای فکری تمدن غرب و به ویژه منطق و ریاضی گونه ی مدرن است.

فولدینگ با رعایت سلسله مراتب

فولدینگ، عمودگرایی، طبقه بندی و سلسله مراتب را مردود می داند و به جای آن افقی گرایی را مطرح می کند. از دیدگاه فولدینگ همه چیز هم سطح یک دیگر است. دلوز در کتاب خود به نام فولد، لایبنیتز و باروک (۱۹۸۲) جهان را چنین تبیین می کند: ((جهان به عنوان کالبدی از فولدها و سطوح بی نهایت که از راه فضا، زمان فشرده شده، در هم پیچ و تاب خورده و پیچیده شده است)) دلوز هستی و اجزای آن را هواره در حال شدن می بیند.

یکی از موارد کلیدی در مباحث مطرح شده توسط دلوز، افقی گرایی است. دلوز به همراه هم اندیش خود، فیلیکس گاتاری، مقاله ای به نام ((ریزوم)) در سال ۱۹۷۶ در پاریس منتشر کرد. این موضوع در کتاب هزار سطح صاف (۱۹۸۰) به صورت کامل تر توسط این دو مطرح گردیده است.

ریزوم گیاهی است که بر خلاف دیگر گیاهان، ساقه ی آن به صورت افقی و در زیر خاک رشد می کند. برگ های آن خارج از خاک است. با قطع بخشی از ساقه ی آن، این گیاه از بین نمی رود، بلکه از همان جا در زیر خاک گسترش می یابد و جوانه های تاره پدید می آورد.

درج ديدگاه!

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.